Barbara (40) is bijna 19 jaar getrouwd, en heeft samen met haar man drie kinderen. Een zeven- en vijfjarige dochter en een eenjarige zoon.
Tot voor kort werkte Barbara als doktersassistente. Maar een interne overplaatsing op het werk zette haar aan het denken. ‘Is dit nog wat ik wil?’
In overleg met haar man besloot ze te kiezen voor fulltime moederen.
Dit is haar verhaal.
Was het een makkelijke/moeilijke beslissing om fulltime te moederen?
De beslissing om te stoppen vond ik erg lastig. Maar na een interne overplaatsing op mijn werk, merkte ik dat mijn werk-prive-balans niet meer klopte. Dat was aanleiding om eens goed na te denken of ik zo nog verder wilde.
Mijn partner en ik besloten te proberen of er meer rust zou komen in het gezin als ik zou stoppen met werken. Tot nu toe bevalt het prima.
Hebben jullie een nieuwe taakverdeling gemaakt?
Nee, niet echt. Het groeit automatisch. Als ik aan bepaalde huishoudelijke taken niet toe kom, pakt mijn partner het op. Meestal dan 😉
Hebben jullie berekeningen gemaakt om te kijken of fte moederen financieel uit kon?
We hebben inderdaad berekend of of het haalbaar was om met één inkomen rond te komen. Tot nu toe lukt dat prima. Mocht ik tezijnertijd vanuit huis kunnen werken, dan is dat leuk. Alhoewel ik dan misschien ook wel weer in het medische wereldje zou willen stappen!
Wat vind je er van dat je financieel afhankelijk bent van je partner?
Tot nu toe heb ik er nog geen moment last van gehad. Het voelt ook niet echt zo. Misschien dat het nog komt?
Denk je nog weer deel te gaan nemen aan het arbeidsproces?
Gevoelsmatig ben ik nog niet helemaal los van mijn werk. Ik verwacht wel weer aan de slag te gaan. Verstandelijk gezien weet ik het nog niet. Het is ook afhankelijk van hoe lang ik uit het arbeidsproces ben tegen die tijd, en wat er op mijn pad komt.
Eerlijk gezegd kan ik het nog niet goed overzien. Ik heb mij bewust even geconcentreerd op het nu, en dat is de zorg voor 3 jonge kinderen. Daarnaast ben ik pas een paar maanden uit het arbeidsproces en moeten sommige dingen nog een plek vinden. Als blijkt dat mijn arbeidsethos niet te stoppen is, ga ik weer verder kijken.
Wat is je grootste uitdaging als Thuisblijfmoeder?
Mijn grootste uitdaging is, dat vind ik lastig om te zeggen, om gewoon te genieten van de kinderen en daar ook echt de tijd voor te nemen.
Wat is het leukst aan fulltime moederen?
Dat ik zelf mag bepalen wanneer ik een koffiebreak inplan in mijn dag! Ik hou wel van een beetje structuur in mijn dag, maar leer nu hoe heerlijk het is om een ongestructureerde dag te hebben. En dat dat eigenlijk ook best leuk kan zijn.
Kun je een typische week beschrijven van jou als Thuisblijfmoeder?
Tot nu toe is geen week hetzelfde geweest. Maar een ideale week heb ik wel voor ogen.
In mijn ideale week doe ik op maandagochtend de boodschappen, samen met Liam. In de middag gaat hij slapen, en om 15 uur haal ik de kinderen uit school. In de middag ga ik, bij mooi weer, lekker naar buiten met de kinderen. Om 17 uur ga ik koken, en vanaf 19 uur gaat het bedritueel van start.
Op dinsdag zelfde soort scenario, maar dan met meer aandacht voor mijn huis.
Op woensdag is het een halve dag school, en is de ochtend helemaal voor Liam. De middag is meer voor de oudere kinderen, omdat Liam nog een slaapje pakt in de middag.
De donderdag is als een dinsdag, met in de middag zwemles voor de oudste dochter.
Op vrijdag probeer ik in de middag wat ontspannends te doen met de kinderen, vaak is papa dan ook thuis, zoals naar het bos of naar het strand.
Note: met een dreumes in huis is het huishouden vooral achter de feiten aanrennen en ben ik ondertussen een expert in collaterol damage.
Wat vind je van het overheidsbeleid dat hamert op arbeidsparticipatie?
Eerlijk gezegd heb ik nog geen bemoeienis ervaren met mijn beslissing door de overheid.
Hoe voorzie je in sociale contacten?
In mijn omgeving is een gelijke verdeling in werkende en niet werkende vrouwen, dus mijn sociale contacten gaan op dezelfde voet verder. Daarnaast zit ik nu in een hele drukke fase met mijn gezin, en moeten mijn sociale contacten meer geduld hebben met mij, vermoed ik.
Hoe ‘laad’ je jezelf weer op?
Daar moet ik nog wat op vinden. Ik heb veel hobby`s rondom huis, zoals tuinieren en koken. Dus als ik daar even ongestoord mee bezig kan zijn, is de batterij weer wat opgeladen.
Een veel gehoord argument voor arbeidsparticipatie is dat je jezelf dan blijft ontwikkelen. Hoe ervaar jij je ontwikkeling als thuisblijfmoeder?
Ik hou van lezen en heb brede interesses. Ik verwacht geen stilstand in mijn ontwikkeling, meer een chronisch gebrek aan tijd.
Je hebt een blog: waarom ben je dit begonnen?
Een aantal jaar geleden had ik een webwinkel. Ik merkte toen dat ik het onderdeel bloggen het leukst vond. Nadat ik was gestopt met de webwinkel heb ik het bloggen automatisch weer opgepakt.
Hoe zie je de toekomst?
Heel zonnig. Verder nog niet zoveel concreets. Misschien heb ik over een jaartje een meer omlijnd plan en een helderder antwoord op je vraag.
Blijf op de hoogte en neem een gratis emailabonnement!
Nicole Orriëns studeerde psychologie aan de Universiteit Utrecht. In 2001 begon ze haar eerste blog, en sindsdien werkt ze als fulltime blogger en heeft haar eigen bedrijf: Professional Blogging Services.
Haar academische achtergrond gebruikt ze om antwoorden en informatie te vinden over zaken waarmee iedereen in het dagelijks leven te maken krijgt.
Ze is getrouwd en heeft samen met haar man vijf kinderen. Ze woont op het Achterhoekse platteland.
Maurie (23) en haar vriend Koen (26) studeerden in Groningen, toen ze werden verrast door een zwangerschap. Inmiddels is hun dochter Flora acht maanden oud. Met z’n drietjes wonen ze in een stadje in de provincie Groningen. Maurie haalde eind 2015 haar bachelor psychologie en is op dit moment thuisblijfmoeder. Dit is haar verhaal! Was…
Hoe is het voor de partner van een Thuisblijfmoeder om de kostwinner te zijn in een maatschappij die is ingsteld op anderhalf- en tweeverdieners? Pepijn (30) echtgenoot van Christel vertelt zijn kant van het verhaal. Pepijn en Christel hebben samen een zoon Seth (5) en Pepijn werkt als business consultant bij een rijksinstituut in het…
Voordat Irene Wing Easton Thuisblijfmoeder werd, volgde ze een opleiding tot verpleegkundige. Helaas viel ze tijdens de opleiding letterlijk op haar achterhoofd, en hield daaraan een hersenstambeschadiging en twee verlamde oogspieren over. De opleiding kon ze niet meer afmaken, en in de loop der jaren is ze maar liefst dertien keer geopereerd. Ondanks de operaties…
Jascha Donath (46) heeft samen met haar man een zoon van veertien jaar oud. Na haar studie psychologie werkte ze als secretaresse en assistent opleidingen bij Randstad. Ze kwam daar terecht omdat er in die tijd weinig werk was als psycholoog. Inmiddels is Jascha alweer jaren thuisblijfmoeder. Dit is haar verhaal. Was het een makkelijke/moeilijke…
Geke Douw had het enorm naar haar zin op haar werk als (kinder)beenmerganalist bij het UMC in Utrecht. Ze kwam daar terecht na haar opleiding Biologie en medisch laboratoriumonderzoek. Een combinatie van lange, drukke dagen, ziekte, een huilbaby en een lange reistijd zorgde ervoor dat Geke ervoor koos om thuisblijfmoeder te worden. Zes jaar lang…
Sofie (36) en haar man waren zo’n jong en succesvol stel waar de overheid en traditionele feministes van houden. Allebei een verantwoordelijke baan bij een groot bedrijf en een riant salaris. Ze gingen regelmatig op vakantie, lekker uit eten en kochten mooie kleren. Als ze iets wilden hebben, dan kochten ze het gewoon. Toen Sofie’s zoontje…