Moeten we Moederdag afschaffen?

In de aanloop naar Moederdag las ik een opiniestuk van ene Rosalie Dielesen*. Volgens haar biedt Moederdag geen ruimte voor moeder-kind relaties die niet zo rooskleurig zijn. Ze vindt dat deze feestdag daarom toe is aan een nieuw verhaal.

Wat er mis is met Moederdag (volgens Rosalie)

Het probleem met het huidige Moederdag verhaal is het idee dat de liefde van een moeder altijd beschikbaar is en een veilige haven is. Volgens Rosalie is het niet alleen een feestdag maar een norm. Maar zo is het in de praktijk niet altijd en dat maakt deze dag ongemakkelijk, vindt Rosalie. Moederdag biedt geen taal voor moeizame moeder-dochter relaties en laat geen ruimte voor complexiteit. Rosalie:

‘En dus blijft er voor sommigen maar één optie over: meedoen of zwijgen.’

Hoe moet het dan wel?

Rosalie struikelt zelfs al over het woord moeder in Moederdag. Ze wil Moederdag daarom herdefiniëren van een dag waarop één figuur centraal staat, naar een moment om stil te staan bij zorg in brede zin. Ze wil af van het idee dat moederschap één vaste vorm heeft. Zorg en aandacht kunnen ook komen van een vriendin/tante/buurvrouw etc.

Niet alles hoeft om het ‘grote ik’ te draaien op Moederdag

Hoewel ik meevoel met Rosalie’s pijn over haar moeder vond ik veel herkenning in de column van Kitty Herweijer over hetzelfde onderwerp: Moederdag. Kitty merkt op dat het haar is opgevallen dat er op deze ’toch wat zoetsappige dag’ veel andere geluiden klinken.’ Geluiden van mensen voor wie Moederdag moeilijk is omdat:

• Hun moeder is overleden.
• Hun moeder was er niet voor ze.
• Hun moeder heeft ze iets aangedaan.
• Moeders die een kind hebben verloren.
• Vrouwen van wier kinderwens niet in vervulling is gegaan.

‘Jouw blije Moederdag doet mij pijn’

Deze groep laat van zich horen op social media en in opiniestukken. Kitty erkent dat Moederdag pijnlijk kan zijn en dat het goed is dat hier aandacht voor is. Maar ze constateert dat de toon de laatste jaren rancuneus en grimmig is geworden. Kitty:

‘Het gaat over socialemediaposts van blije moeders, die vrouwen zonder moeder of zonder goede band met hun moeder verdriet doen.’

Kitty’s moeder is overleden dus ze kan over dit thema meepraten; toch stoort ze zich aan deze toon. Ze komt met een goed punt: de blijdschap van iemand anders over Moederdag heeft niets te maken met jouw pijn. Het gaat niet over jou. Ze schrijft:

‘Ik heb soms het idee dat we in de tijd van ‘het grote ik’ weleens vergeten dat dat ook gewoon een mogelijkheid is. Om anderen simpelweg volledig te gunnen dat zij wél een levende moeder hebben, een goede band met hun ouders of een warm, fijn gezin, ook al is dat voor jezelf niet weggelegd.’

Ik ben moeder van een overleden kind

Zelf ben ik moeder van een onverwachts overleden kind. En in juni  is het Vaderdag, maar mijn vader is overleden. Betekent dit dat ik wil dat Moederdag en Vaderdag een andere invulling krijgen omdat deze dagen mij confronteren met mijn pijn? Nee, absoluut niet. Wat mij betreft blijven deze dagen zoals ze zijn.

Bijzondere dagen waarop we de liefde van moeders en vaders vieren, met ruimte voor verschillende vormen en invulling.

P.S. Waarom wordt er eigenlijk niet geklaagd over de invulling van Vaderdag?!

Leestips

• *Link naar Rosalie’s opiniestuk
• Moederdag zonder moeder