De prijs van lange dagen op de crèche: Wie betaalt die echt?
‘Mijn dochter maakt erg lange dagen op de crèche. Het is de prijs die mijn man en ik betalen om beiden, ondanks het ouderschap, te kunnen werken en een carrière na te kunnen streven.’
(Hasna El Maroudi, Opzij)
Maar zijn Hasna en haar man de enigen die ‘de prijs’ betalen?
Een individuele keuze in een collectief systeem
In gesprekken over kinderopvang gaat het vaak over individuele keuzes. Je kiest ervoor om te werken. Je kiest voor opvang. Je kiest voor lange dagen. En bij keuzes horen consequenties — of, zoals Hasna het noemt, een prijs. Maar hoe vrij zijn die keuzes? Er zijn gezinnen waarin twee inkomens geen luxe zijn, maar noodzaak. Waarin deeltijdwerken betekent: financiële stress, een stagnerende loopbaan of afhankelijkheid. En waarin de werkweek nog altijd is ingericht op een werknemer zonder zorgtaken — of met iemand anders thuis die ze opvangt.
Het kind betaalt ook de rekening
Wie we in deze redenering opvallend weinig horen, is het kind. Niet ieder kind floreert op de creche, en al helemaal niet lange dagen. Lange dagen op de crèche zijn voor sommige kinderen prima te doen, maar voor een grote groep kinderen zijn het erg veel prikkels. Het idee dat alleen ouders ‘de prijs’ betalen, miskent dat kinderen meebewegen in beslissingen die zij niet kunnen overzien en waar zij geen stem in hebben.
De onzichtbare kosten voor ouders
En dan zijn er de kosten die niet op de factuur staan. Het schuldgevoel bij het ophalen. De haast in de avond. Het gevoel altijd tekort te schieten: op werk, thuis, of allebei. Vooral moeders dragen die last vaak zwaarder, ook als de zorg in theorie gelijk verdeeld is.
Ontdek meer van Het Moederfront
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Hm, ik vind dit een nogal negatief geladen vraag. Aan alles zit een prijs. Of het nu gaat over de prijs die wordt betaald voor kinderen op de creche of de prijs die wordt betaald voor moeders die bewust thuisblijven. En dit geldt toch ook voor andere individuele keuzes, die mogelijk tot gevolg hebben dat de maatschappij hiervoor betaalt.
Ik vind het zo jammer dat (vooral onder moeders) het niet mogelijk lijkt te zijn om te leven en te laten leven en respect te hebben voor de keuzes die we maken.
Hm, ik vind dit een nogal negatief geladen vraag. Aan alles zit een prijs. Of het nu gaat over de prijs die wordt betaald voor kinderen op de creche of de prijs die wordt betaald voor moeders die bewust thuisblijven. En dit geldt toch ook voor andere individuele keuzes, die mogelijk tot gevolg hebben dat de maatschappij hiervoor betaalt.
Ik vind het zo jammer dat (vooral onder moeders) het niet mogelijk lijkt te zijn om te leven en te laten leven en respect te hebben voor de keuzes die we maken.