Is it a boy? Noooo! Is it a girl? Nooooo! Is it a plane? Noooo! It’s a twister!
Met deze lyrics scoorde Chubby Checker een dikke hit.
ik vin y lyv: boek met een identiteitscrisis
Toen ik Janet van Dijks boek ik vin y lyv las, spookte dit liedje steeds door mijn hoofd. Maar dan toegepast op het boek:
Is het een boek met columns over het moederschap? Neeeee! Is het een opvoedboek? Neeeeee! Is het een handleiding? Neeeee! Is het een boek met tips voor drukbezette moeders? Neeeee! Is het een zelfhulpboek? Neeee!
Ik vin y lyv laat zich het best omschrijven als een boek met een identiteitscrisis. En ik heb dan ook weken lopen worstelen om er een review over te schrijven. Uiteindelijk heb ik het advies dat ik dan aan de kinderen geef maar opgevolgd: ‘Gewoon gaan zitten, en beginnen! Want anders wordt het nooit wat!’
Ik vin y lyv: waar gaat het over?
Op basis van de cover verwachtte ik een boek met kindertekeningen, of colums over het moederschap. Maar hoewel er wel een paar column-achtige stukjes in staan, is Ik vin y lyv niet het zoveelste boek met moeder columns.
Na meerdere keren lezen om er grip op te krijgen zou ik willen zeggen dat het boek zich het best laat omschrijven als: De wereld volgens Janet van Dijk.
Want in ik vin y lyv geeft Janet van Dijk haar visie op het moderne ouderschap. En dat doet ze op een kritische manier, waarbij ze ook zichzelf niet spaart. Haar boek is een mengeling van verslagen van onderzoeken, persoonlijke ervaringen en columns.
Maar dat roept een associate met een ander liedje op: ‘Who the fuck is Alice?!’ of in dit geval: ‘Who the fuck is Janet?’
Want waarom zou je als lezer willen weten hoe ene Janet van Dijk denkt over het ouderschap anno 2014?
Wie is Janet van Dijk?
Janet van Dijk is moeder en journaliste. En ze is ook de vrouw achter het blog De Werkende Moeder.
Dat zijn haar credentials.
Maar zijn die genoeg om haar mening over moederen interessant te maken?
De wereld volgens Janet van Dijk
Wat verfrissend is aan Janet van Dijk is dat ze er geen doekjes omwindt. En dat ze ook kritisch naar zichzelf durft te kijken. Als ik haar visie op het moederschap samenvat dan zou ik die omschrijven als:
Zit niet zo te zeuren, en wees blij met wat je hebt! En doe niet zo moeilijk!
Ze behandelt bekende thema’s als druk zijn, opvoeden, goed moederschap, fases etc. Daarbij verwijst ze naar onderzoeken, literatuur en persoonlijke ervaringen.
En bij sommige hoofdstukken vind je achteraan vragen voor de lezer, waardoor het boek weer wat op een zelfhulpboek lijkt.
Interessantdoenerij
Waar de meeste boeken meelevend van toon zijn, en tips geven hoe je je leven gemakkelijker kunt maken vindt Janet van Dijk dat vrouwen gewoon niet alles naar zich moeten toetrekken. En zet ze er bovendien vraagtekens bij of je wel echt zo druk moet zijn. Ze hint dat interessantdoenerij een belangrijke rol speelt!
Ook maakt ze korte metten met ouders die zeggen dat ze genieten van hun vakantie als de kinderen het maar leuk hebben. Een kind kan nooit zoveel genieten om de kwelling van een pretpark te compenseren, vind Janet.
Hypocrisie
Ronduit irritant vond ik het hoofdstuk getiteld: Laten we elkaar laten. Janet van Dijk schrijft de obligate vermaning om elkaar vooral de ruimte te geven. Maar bekritiseert vervolgens uitgebreid andere moeders.
Koketteren met je onvermogen
Janet van Dijk heeft ook weinig goeds over voor het fenomeen Ploetermoeder. Moeders die érg druk zijn en daar op een zogenaamd grappige manier over praten. Ploetermoeder is een eretitel geworden, vindt van Dijk. Ook het gebruik van de term consternatiebureau in plaats van consultatiebureau vindt van Dijk stom. We zouden dankbaar moeten zijn met deze fantastische instelling.
Janet van Dijks kritiek op het fenomeen Ploetermoeder deed me denken aan het boek De Mamamatch. Dat vind ik tekenend voor deze vorm van koketterie . En dan vooral de achterkant:
Koketteren met je onvermogen: ‘Oh wat heb ik het toch druk!’
Conclusie
Ik vin y lyv is niet het zoveelste boek over het moederschap. Het is vooral een boek over wat Janet van Dijk er van vindt. Het punt is alleen dat je je als lezer wellicht afvraagt: ‘Waarom zou de mening van ene Janet van Dijk mij moeten interesseren?’
Zeker omdat die mening nogal ongezouten wordt gegeven. Ken je de uitdrukking ‘iemand de oren wassen‘? Dat is wat Janet van Dijk doet.
En je moet er maar zin in hebben om dat te ondergaan. Ik vond het niet aangenaam! En ik was dan ook nooit in de stemming om de coachingachtige vragen te beantwoorden aan het eind van sommige hoofdstukken.
Positief aan het boek is dat Janet van Dijk er geen doekjes om windt.
Mijn tips voor dit boek
Kies een genre! Welk genre dan ook! Maar wees duidelijk waar dit boek over gaat. Want nu is het van alles wat.
En plaats het boek in een breder kader. Want alleen Janet van Dijk als reden om dit boek te lezen is niet genoeg.
Nicole Orriëns studeerde psychologie aan de Universiteit Utrecht. In 2001 begon ze haar eerste blog, en sindsdien werkt ze als fulltime blogger en heeft haar eigen bedrijf: Professional Blogging Services.
Haar academische achtergrond gebruikt ze om antwoorden en informatie te vinden over zaken waarmee iedereen in het dagelijks leven te maken krijgt.
Ze is getrouwd en heeft samen met haar man vijf kinderen. Ze woont op het Achterhoekse platteland.
Het Nederlandse systeem waarbij pas bevallen vrouwen kraamzorg krijgen van een kraamhulp is uniek. De kraamhulp is als een baken in de storm. Ze zorgt voor de pas bevallen vrouw en de baby, en staat gezinnen bij in die eerste tumulteuze dagen. Maar wat als je je kraamhulp niet kunt vertrouwen? Wat als je kraamhulp…
Ga naar een willekeurige boekenwinkel en de planken met boeken over opvoeden en moederschap puilt uit. Enerzijds met expertliteratuur, anderzijds met moeders/coaches die het licht hebben gezien en dat nu willen delen met de rest van de wereld. In de expertboeken zoals ‘Opvoeden is een kunst’ vind je wetenschappelijke onderbouwingen, terwijl in titels als ‘De…
Vloekend en tierend doet Claudia de Breij in korte, staccato zinnen verslag van haar zwangerschap. Van conceptie, Het zit tot aan uw oksels mevrouw, tot aan de bevalling. Echt veel nieuws meldt Claudia niet, maar haar tierende toon is wel nieuw voor het genre. Hoewel Daphne Deckers er ook geen doekjes omwond dat een zwangerschap…
Vanaf onze geboorte worden wij vrouwen achtergesteld op mannen. Als meisjesbaby worden we anders behandeld dan jongensbaby’s en dat komt nooit meer goed. Uiteindelijk worden we tweederangs wezens die op bijna alle terreinen minder kansen en mogelijkheden krijgen dan mannen. Het is niet eerlijk! Want ik is vrouw, en hij is man, en dat is…
Het is een titel die tot de verbeelding spreekt: Jongens zijn ’t. Je hoort het iemand zo zeggen, op bijna vertederde toon: ‘Jongens, zijn ’t.’ Maar je kunt het ook lezen als een verwijt: ‘Jóngens zijn ’t.’ Of als een onafgemaakte zin. Na het lezen van Angela Crotts boek Jongens zijn ’t lijkt het ontbrekende…
Als je kind 4 jaar oud wordt moet het naar school. Dat is voor zowel het kind als de ouder soms best even slikken. Je moet maar hopen dat het allemaal goed gaat. En dan gaat het meestal om kleine dingetjes, zoals de vraag of je kind het wel naar zijn of haar zin zal…
